Les 2: De Behoefte van de Zondaar aan Christus

“De mens had heel in het begin zuivere mogelijkheden en een evenwichtige geest. Hij was een volmaakt wezen en leefde in harmonie met God.” –Schreden naar Christus, blz. 19.

“De mens zou het beeld van God dragen, zowel uiterlijk als innerlijk. Christus alleen is ‘het uitgedrukte beeld’ (Hebreeën 1:3) van de Vader; maar de mens werd geschapen naar het beeld van God. Zijn natuur was in overeenstemming met Gods wil. Zijn verstand was in staat goddelijke dingen te bevatten. Zijn genegenheden waren zuiver; zijn eetlust en hartstocht stonden onder de controle van het verstand. Hij was heilig en gelukkig in het dragen van Gods beeld en in volkomen gehoorzaamheid aan Zijn wil.” —Patriarchen en Profeten, blz. 20.

“Maar door zijn ongehoorzaamheid werden zijn krachten aangetast. Zelfzucht nam de plaats in van liefde. Zijn wezen werd zo verzwakt door de zonde, dat het niet langer mogelijk was om in eigen kracht de macht van het kwaad te weerstaan. De mens werd een gevangene van de satan en hij zou dat altijd zijn gebleven, als God niet op een speciale manier tussenbeide was gekomen. Het was de bedoeling van de verleider om het plan, dat God met de schepping van de mens had, in de war te sturen en om de aarde te vullen met ellende en narigheid. En dan zou hij naar al dit kwaad kunnen wijzen als het resultaat van het feit, dat God de mens had geschapen.” –Schreden naar Christus, blz. 19.

“Toen hij nog niet gezondigd had, stond de mens in een vreugdevolle relatie tot Hem ´in wie al de schatten der wijsheid en kennis verborgen zijn´. (Kolossensen 2:3). Maar na zijn zonde schiep de mens niet langer vreugde in het heilige en probeerde hij zich voor de aanwezigheid van God te verbergen. En dat is nog steeds de situatie, wanneer iemands hart niet vernieuwd is. Het is niet in overeenstemming met God en het vindt geen vreugde meer in een band met Hem. De zondaar zou trouwens nooit gelukkig kunnen zijn in de aanwezigheid van God. Hij zou zich terugtrekken, weg uit het gezelschap van de heilige wezens. Zelfs al zou hij in de hemel worden toegelaten, hij zou er geen vreugde aan beleven. De geest van onzelfzuchtige liefde, die daar hoogtij viert, waar elk hart is afgestemd op het hart van Hem, die oneindig is in liefde; zou geen aanknopingspunt hebben in zijn innerlijk. Zijn gedachten, zijn belangstelling, zijn motieven zouden vreemd zijn aan die van de zondeloze wezens, die daar wonen. Hij zou een valse toon zijn in de hemelse melodie. De hemel zou voor hem een plaats van kwelling zijn; hij zou er naar verlangen om verborgen te zijn voor Hem, die het licht is en die het middelpunt is van de vreugde, die daar heerst. Het is geen plotselinge opwelling van God om de boze mensen uit de hemel te houden; zij worden buitengesloten vanwege hun ongeschiktheid om in dat gezelschap te verkeren. De heerlijkheid van God zou voor hen een verterend vuur zijn.” —Schreden naar Christus, blz. 19-20.

“Het is voor ons onmogelijk om in eigen kracht te ontsnappen uit het moeras van de zonde, waarin we verzonken zijn. Onze harten zijn slecht, en wij zullen ze nooit kunnen veranderen. ‘Komt ooit een reine uit een onreine, niet één' (Job 14:4). Opvoeding, cultuur, wilskracht en de pogingen van de mens hebben allemaal hun eigen plaats, maar in dit opzicht zijn ze machteloos. Ze mogen bijdragen tot een uiterlijk correct gedragspatroon, maar ze kunnen het hart niet veranderen; ze kunnen de bronnen van het leven niet zuiveren. Er moet een kracht zijn, die van binnenuit werkt, een nieuw leven dat van boven is, voordat een zondig mens in een heilig mens veranderd kan worden. Die kracht is Christus. Alleen Zijn genade kan de levenloze eigenschappen in het innerlijk van de mens tot leven wekken en hem naar God leiden en naar het heilige.” —Schreden naar Christus, blz. 20-21.

“Het Woord van God verklaart: ‘Want wij hebben allen gezondigd en derven de heerlijkheid Gods’ (Romeinen 3:23). ‘Er is niemand die goed doet, er is ook niet tot één toe' (Romeinen 3:12). Velen worden misleid door de toestand van hun hart. Ze beseffen niet, dat het natuurlijke hart bovenal bedrieglijk en buitengewoon slecht is. Ze hullen zich in hun eigen rechtvaardigheid en zijn tevreden met het bereiken van hun eigen menselijke maatstaf van karakter; maar hoe fataal falen ze, wanneer ze de goddelijke maatstaf niet bereiken en van zichzelf niet aan de eisen van God kunnen voldoen.” —Selected Messages, bk. 1, blz. 320.

“De Heiland zei: ‘Tenzij een mens wederom geboren wordt´, (dus tenzij hij een nieuw hart krijgt, nieuwe verlangens, nieuwe doelstellingen en motieven, die tot een nieuw leven aanzetten) ´kan hij het koninkrijk Gods niet zien’ (Johannes 3:3). De gedachte, dat het voldoende is om het goede, dat de mens van nature in zich heeft, te ontwikkelen, is een fatale vergissing. ´Doch een ongeestelijk mens aanvaardt hetgeen van de Geest Gods is, want het is hem dwaasheid en hij kan het niet verstaan, omdat het slechts geestelijk te beoordelen is’. ‘Verwonder u niet, dat Ik u gezegd heb: Gijlieden moet wederom geboren worden’ (1 Korinthe 2:14; 3:7). Van Christus staat geschreven: ‘In het Woord was leven, en het leven was het licht der mensen’, de enige naam onder de hemel ´aan de mensen gegeven, waardoor wij moeten behouden worden’ (Johannes 1:4; Handelingen 4:12).” –Schreden naar Christus, blz. 21-22.

“God zou Zich openbaren in Christus, ‘de wereld met Zichzelf verzoenende’ (2 Korinthe 5:19). De mens was dusdanig ontaard door de zonde, dat hij onmogelijk uit zichzelf in harmonie kon komen met Hem, wiens natuur zuiver en goed is. Maar nadat Christus de mens had verlost van de veroordeling der wet, kon Hij hem goddelijke kracht schenken om het menselijk pogen te steunen. Zo konden door berouw tot God en geloof in Christus de gevallen kinderen van Adam opnieuw ‘kinderen Gods’ worden. (1 Johannes 3:2).” –Patriarchen en Profeten, blz. 38.

“Het is niet genoeg om het geduld en de liefde van God te zien, om Zijn vrijgevigheid, Zijn vaderlijke zorg en Zijn karakter te aanschouwen. Het is niet genoeg om de wijsheid en rechtvaardigheid van Zijn wet te onderscheiden en om te beseffen, dat deze gebaseerd is op het eeuwige principe van de liefde. De apostel Paulus besefte dit allemaal, toen hij uitriep: 'Ik stem toe, dat de wet goed is'. 'Zo is dan de wet heilig, en ook het gebod is heilig en rechtvaardig en goed'. Maar hij voegde er in bitterheid over zijn innerlijke nood en wanhoop aan toe: 'Ik echter ben vlees, verkocht onder de zonde' (Romeinen 7:16, 12, 14). Hij verlangde naar die zuiverheid, naar de gerechtigheid, die hij uit zichzelf niet kon bereiken, en hij riep uit: 'Ik ellendig mens! Wie zal mij verlossen van het lichaam dezes doods?' (Romeinen 7:24). Dat is de kreet, die in alle landen en in alle tijden is opgestegen uit bezwaarde harten. En op dit alles is er maar één antwoord: 'Zie, het Lam Gods, dat de zonde der wereld wegneemt' (Johannes 1:29).” —Schreden naar Christus, blz. 22.

“Er zijn vele mensen, die hun hulpeloosheid beseffen en verlangen naar het geestelijke leven, dat hen in harmonie met God zal brengen; tevergeefs trachten zij het te verkrijgen... De Heiland buigt Zich over datgene, wat Hij met Zijn bloed heeft gekocht en zegt met onuitsprekelijke tederheid en deernis: ‘Wilt gij gezond worden?’” –De Wens der Eeuwen, blz. 161-162.

“Hij (Jakob) had het gevoel, dat hij een verworpene was, en hij wist, dat hij al zijn moeilijkheden te wijten had aan zijn eigen verkeerde handelwijze. Duistere wanhoop legde beslag op zijn ziel. Hij durfde haast niet te bidden. Maar hij voelde zich zo verlaten, dat hij meer dan ooit behoefte had aan Gods bescherming. Met tranen en in diepe ootmoed beleed hij zijn zonde en smeekte om een teken, dat hij niet geheel en al verlaten was. Toch vond zijn bezwaard hart nog geen verlichting. Hij had alle zelfvertrouwen verloren en vreesde, dat de God van zijn vaderen hem verworpen had. Maar God liet Jakob niet in de steek. Zijn barmhartigheid gold nog steeds voor Zijn dwalende, eenzame dienstknecht. Vol ontferming liet de Here zien, waaraan Jakob het meest behoefte had, een Verlosser. Hij had gezondigd, maar zijn hart was vol van dank, toen hij ontdekte, hoe hij weer Gods gunst deelachtig kon worden.” —Patriarchen en Profeten, blz. 155.

“In dit visioen werd aan Jakob het verlossingsplan geopenbaard, niet in zijn volheid, maar voor zover bepaalde gedeelten voor hem in die tijd van belang waren. De geheimzinnige ladder, die hij in zijn droom zag, was dezelfde ladder, waarover Christus sprak in Zijn onderhoud met Nathanaël... (Zie Johannes 1:51). Vóór de opstand van de mens tegen Gods bestuur was er een rechtstreeks contact geweest tussen God en de mens. Maar de zonde van Adam en Eva maakte een scheiding tussen de aarde en de hemel, zodat de mens geen omgang kon hebben met zijn Maker. Toch bleef de wereld niet achter in eenzame hopeloosheid. De ladder stelt Jezus voor, het door God aangewezen middel tot gemeenschap.” —Patriarchen en Profeten, blz. 156.

“In zijn afvalligheid vervreemdde de mens van God; de verbinding tussen hemel en aarde werd doorgesneden. Over de kloof, die daartussen lag, was geen contact mogelijk. Maar door Christus is er weer een band tussen de aarde en de hemel. Door Zijn eigen verdienste heeft Christus de kloof, die door de zonde was ontstaan, overbrugd, zodat de dienstvaardige engelen weer contact met de mensen kunnen onderhouden. Christus heeft de gevallen mens in zijn situatie van zwakheid en hulpeloosheid, met de Bron van oneindige kracht in verbinding gesteld.” –Schreden naar Christus, blz. 24-25.

“Het hart van God gaat uit naar Zijn kinderen met een liefde sterker dan de dood. Toen Hij Zijn Zoon gaf, goot Hij de hemel uit in die ene gave. Het leven van de Heiland, Zijn dood en Zijn bemiddelingswerk, het werk van de engelen, het pleiten van de Geest, de Vader, die boven en door dit alles heen Zijn invloed laat gelden, de onophoudelijke belangstelling van de kant van de hemelse wezens, dat alles speelt een rol ten gunste van de redding van de mens.” –Schreden naar Christus, blz. 25.