Les 11: Het Voorrecht om te Bidden

“Zie, de Zoon van God, neergebogen in gebed tot Zijn Vader! Hoewel Hij de Zoon van God is, versterkt Hij Zijn geloof door gebed en verzamelt Hij door gemeenschap met de hemel voor Zichzelf kracht om het kwaad te weerstaan en in de noden van de mensen te voorzien. Als de oudere Broeder van ons geslacht kent Hij de noden van hen die, omringd door zwakheid en levend in een wereld van zonde en verleiding, Hem toch willen dienen. Hij weet, dat de boodschappers, die Hij geschikt acht om uit te zenden, zwakke, dwalende mensen zijn; maar aan allen, die zich geheel geven aan Zijn dienst, belooft Hij goddelijke hulp. Zijn eigen voorbeeld is een verzekering dat een ernstig, volhardend verzoek aan God in geloof, geloof dat leidt tot volledige afhankelijkheid van God en onvoorwaardelijke toewijding aan Zijn werk, zal de mensen de hulp van de Heilige Geest brengen in de strijd tegen de zonde.” –Gospel Workers, blz. 511.

“Jezus was Zelf vaak in gebed, toen Hij tussen de mensen vertoefde.” –Schreden naar Christus, blz. 112.

“Toen Jezus op aarde was, leerde Hij Zijn discipelen, hoe ze moesten bidden. Hij vertelde hun, dat zij hun dagelijkse noden aan God moesten voorhouden en hoe zij al hun zorg op Hem konden leggen. En de verzekering, die Hij hun gaf, dat al hun smeekbeden verhoord zouden worden, geldt ook voor ons… Hij is een broeder in onze zwakheden, ‘in alle opzichten verzocht zoals wij’, maar als de zondeloze bezat Hij een natuur, die afschuw had van het kwaad. Hij verduurde strijd en kwelling van Zijn ziel in een wereld van zonde. Zijn mens-zijn maakte gebed voor Hem tot een noodzaak en een voorrecht. Hij vond troost en vreugde in de gemeenschap met Zijn Vader. En als de Zaligmaker van de mensheid, als de Zoon van God de noodzaak voelde om te bidden, hoeveel te meer zouden dan zwakke, zondige stervelingen de noodzaak van ernstig en voortdurend gebed behoren in te zien.” –Schreden naar Christus, blz. 111-112.

“Toen Hij als mens hier op aarde was, voelde Hij, hoe Hij behoefte had aan de kracht Zijns Vaders. Hij had uitverkoren plaatsen des gebeds. Hij hield er van met Zijn Vader gemeenschap te hebben in de eenzaamheid der bergen. Door dit te beoefenen ontving Zijn heilige, menselijke ziel kracht voor de dagelijkse plichten en beproevingen. Onze Heiland vereenzelvigde Zich met onze noden en zwakheden, zodat Hij een smekeling zou worden, krachtig in het gebed, bij Zijn Vader nieuwe krachten zoekende, om daar bezield en verkwikt uit te voorschijn te komen, klaar om de plichten en beproevingen tegemoet te treden. Hij is ons Voorbeeld in alle dingen.” –Uit de Schatkamer der Getuigenissen 1, blz. 225.

“Ik zag, dat er niet één op de twintig jongeren is, die weet wat ervaring in godsdienst is. Ze dienen zichzelf en beweren toch dienaren van Christus te zijn; maar als de betovering die op hen rust niet wordt verbroken, zullen ze al snel beseffen, dat het lot van de overtreder ook hun deel is. Wat betreft zelfverloochening of opoffering omwille van de waarheid, hebben ze een gemakkelijkere weg gevonden die boven alles uitstijgt. Wat betreft het vurig smeken met tranen en luide kreten tot God om Zijn vergevende genade en om kracht van Hem om de verleidingen van Satan te weerstaan, ze hebben het onnodig gevonden om zo vurig en ijverig te zijn; ze kunnen prima zonder. Christus, de Koning der heerlijkheid, ging vaak alleen naar de bergen en woestijnen om de bede van Zijn ziel bij Zijn Vader uit te storten; maar de zondige mens, in wie geen kracht is, denkt dat hij zonder zoveel gebed kan leven.” —Testimonies for the Church, vol 1, blz. 504-505.

“Onze hemelse Vader ziet ernaar uit om de volheid van Zijn zegen op ons uit te storten. Het is ons voorrecht om rijkelijk te kunnen drinken uit de bron van oneindige liefde. Wat is het toch vreemd, dat we zo weinig bidden! God staat klaar om het ernstige gebed van Zijn nederigste kind aan te horen, en toch is er van onze kant vaak sprake van een duidelijke aarzeling om Hem onze noden bekend te maken.” –Schreden naar Christus, blz. 112.

“God is te wijs om Zich te kunnen vergissen, en Hij is te goed, dat Hij enig ding zou onthouden aan hen, die in oprechtheid wandelen. Wees dan niet bang om op Hem te vertrouwen, zelfs als u geen onmiddellijk antwoord krijgt op uw gebeden. Vertrouw op Zijn zekere belofte: ‘Bidt, en u zal gegeven worden’.”—Schreden naar Christus, blz. 115-116.

“Het kan zijn, dat onze gedachten op Hem gericht zijn, dat we mediteren over Zijn werken, Zijn genade en Zijn zegeningen. Maar dat is geen gemeenschap met Hem, in de volle zin van het woord. Als we gemeenschap met God willen hebben, moeten we iets tot Hem te zeggen hebben over ons dagelijks leven.” –Schreden naar Christus, blz. 111.

“Wat moeten de engelen in de hemel er wel van denken, als arme, hulpeloze menselijke wezens, die aan allerlei verzoekingen onderworpen zijn, zo weinig bidden en zo weinig geloof oefenen, terwijl Gods hart vol oneindige liefde naar hen uitgaat en bereid is hun meer te geven dan ze zouden kunnen vragen of bedenken? De engelen stellen het op prijs om zich voor God te kunnen buigen en om in Zijn nabijheid te vertoeven. Zij beschouwen de gemeenschap met Hem als hun grootste vreugde. Maar de mensenkinderen, die de hulp, die alleen God kan geven, zo zeer nodig hebben, schijnen er tevreden mee te zijn om voort te gaan zonder het licht van Zijn Geest, zonder Zijn aanwezigheid. De duisternis van de boze omhult degenen, die het gebed verwaarlozen. De vijand verleidt hen tot zonde met de verleidingen, die hij hun influistert. En dat is allemaal het gevolg van het feit, dat zij geen gebruik maken van de voorrechten, die besloten liggen in de goddelijke gave van het gebed.” –Schreden naar Christus, blz. 112-113.

“Als ons hart verkeerde bedoelingen heeft, of als we bewust aan een bepaalde zonde vasthouden, zal de Heer ons niet verhoren. Maar het gebed van iemand, die berouw heeft, wordt altijd aanvaard. Als wij al het verkeerde, dat we ons kunnen herinneren, in orde hebben gemaakt, mogen we erop vertrouwen, dat God onze gebeden zal beantwoorden. Onze eigen verdiensten kunnen ons niet bij God in de gunst brengen. Het zijn de verdiensten van Christus, waardoor we gered worden; het is Zijn bloed, dat ons reinigt. Toch moeten we ervoor zorgen, dat we voldoen aan de voorwaarden om aanvaard te kunnen worden.” —Schreden naar Christus, blz. 114-115.

“Als we niet precies de dingen ontvangen, waarom we op een bepaald moment hebben gevraagd, moeten we toch blijven geloven, dat de Heer ons hoort, en dat Hij onze gebeden zal verhoren. Wij zijn vaak zo dom en kortzichtig, dat we om dingen vragen, die geen zegen voor ons zouden betekenen. Onze hemelse Vader beantwoordt vol liefde onze gebeden door ons te geven, wat voor ons bestwil is: dat wat we zouden hebben gevraagd, als wij met goddelijk verlichting de dingen zouden zien zoals ze in werkelijkheid zijn. Als het lijkt, dat onze gebeden onbeantwoord blijven, moeten we toch vasthouden aan de belofte. Want de tijd van verhoring komt, en op het moment dat we het het meest nodig hebben, geeft God Zijn zegeningen.” –Schreden naar Christus, blz. 115.

“Als we tot God komen en Hem om genade en zegen vragen, behoort er in ons hart een geest van liefde en vergevingsgezindheid te zijn. Hoe kunnen we bidden: ‘Vergeef ons onze schulden, gelijk wij vergeven onze schuldenaren’, als we zelf in een onvergeeflijke gezindheid blijven volharden? (Matthéüs 6:12). Als we verhoring op ons gebed verwachten, moeten we anderen op dezelfde manier vergeven en in dezelfde mate, als waarin we zelf hopen vergeving te ontvangen.” –Schreden naar Christus, blz. 116.

“De dienstknecht zag toe, terwijl Elia bad. Zes maal keerde hij terug van zijn wachtpost met de woorden: ‘Er is niets, geen wolk, geen spoor van regen’. Maar de profeet gaf de moed niet op. Hij bleef zijn leven nagaan om te zien, waarin hij tekort was geschoten in het eren van God; hij beleed zijn zonden en verootmoedigde zich voor God, terwijl hij uitzag naar een teken, dat God zijn gebed beantwoordde. Terwijl hij zijn hart doorzocht, scheen hij in eigen ogen en in het oog van God steeds minder te worden. Het leek hem toe, dat hijzelf niets was en God alles betekende. En toen hij zover was, dat hij zichzelf geheel ontledigde, terwijl hij zich vastklemde aan de Heiland als zijn enige kracht en gerechtigheid, kwam het antwoord.” —Bijbelkommentaar, blz. 139.

“Het is noodzakelijk om steeds te bidden. Laat niets tussenbeide komen. Doe elke mogelijke poging om de communicatielijn tussen uzelf en Jezus open te houden. Maak gebruik van elke gelegenheid om te gaan naar plaatsen, waar gewoonlijk gebeden wordt. Die echt op zoek zijn naar contact met God, zijn aanwezig bij gebedsvergaderingen, zijn getrouw in het vervullen van hun plichten en willen graag alle mogelijke voordelen ontvangen. Zij zullen elke kans benutten om daar te zijn, waar zij de lichtstralen van de hemel kunnen ontvangen.” –Schreden naar Christus, blz. 118.

“Christus gebood Zijn discipelen te bidden ‘In Mijn naam’. In Christus' naam moeten Zijn volgelingen voor God staan. Door de waarde van het offer, dat voor hen werd gebracht, hebben zij waarde in de ogen des Heren. Om de toegerekende rechtvaardigheid van Christus worden zij kostbaar geacht. Om Christus’ wille vergeeft God degenen die Hem vrezen. Hij ziet in hen niet de verdorvenheid van de zondaar. Hij herkent in hen het beeld van Zijn Zoon, in Wie zij geloven.” —De Wens der Eeuwen, blz. 584.

“Er is geen tijd of plaats ongeschikt om een gebed naar God op te zenden. Niets kan ons ervan weerhouden om onze harten in een geest van ernstig gebed op te heffen. In de drukte op straat, of tijdens een zakelijke afspraak, mogen we een gebed tot God richten en om Zijn leiding vragen, zoals Nehemia deed, toen hij zijn verzoek deed aan koning Artaxerxes. Een moment met God kan overal gevonden worden.” –Schreden naar Christus, blz. 118-120.