Les 1: Gods liefde voor de mens

“Het woord van God laat ons zien, wat voor karakter Hij heeft. Hij heeft Zelf Zijn oneindige liefde en medelijden duidelijk gemaakt. Toen Mozes bad: ´Doe mij toch Uw heerlijkheid zien´, antwoordde de Heer: ‘Ik zal Mijn luister aan u doen voorbijgaan.’ (Exodus 33:18-19). De Heer ging aan Mozes voorbij en riep uit: ‘Here, Here, God, barmhartig en genadig, lankmoedig, groot van goedertierenheid en trouw, die goedertierenheid bestendigt aan duizenden, die ongerechtigheid, overtreding en zonde vergeeft.’ (Exodus 34:6-7). Hij is ‘lankmoedig en van goedertierenheid,’ Hij heeft een welbehagen ´in goedertierenheid' (Jona 4:2; Micha 7:18).” -Schreden naar Christus, blz. 10-11.

“De Satan heeft de mens laten geloven, dat God iemand is, die vooral gekenmerkt wordt door onverbiddelijke rechtvaardigheid, een strenge rechter en een hardvochtige, onbuigzame schuldeiser. Hij heeft de Schepper afgeschilderd als iemand, die met een blik vol afgunst de fouten en tekortkomingen van de mens probeert te ontdekken om hem daarna te kunnen straffen. Om die donkere schaduw weg te halen en om aan de wereld de oneindige liefde van God te laten zien, kwam Jezus wonen te midden van de mensen.” –Schreden naar Christus, blz. 11-12.

“(Zie Lukas 4:18). Dit was Zijn (Jezus’) werk. Hij trok rond als weldoener en genas diegenen, die door de Satan waren belaagd. Er waren hele dorpen, waar nergens het gekreun van een zieke werd gehoord, nadat Hij geweest was en alle zieken genezen had. Uit Zijn werk was Zijn hemelse opdracht duidelijk zichtbaar. Uit elke daad, die Hij verrichtte, bleek Zijn liefde, Zijn genade en Zijn medelijden. In diep medeleven ging Zijn hart uit naar de mensen. Hij maakte de menselijke natuur tot de Zijne om de mens in zijn noden helemaal te kunnen bereiken. De armste en de allereenvoudigste mensen waren nooit bang om naar Hem te gaan. Kleine kinderen voelden zich tot Hem aangetrokken. Zij klommen graag op Zijn knieën om te kunnen kijken in Zijn peinzende, maar van liefde stralende gezicht.” –Schreden naar Christus, blz. 12-13.

“Jezus zag in iedere ziel iemand, die de uitnodiging tot Zijn koninkrijk gegeven moest worden. Hij bereikte de harten der mensen door Zich onder hen te begeven als Iemand, Die het beste met hen voor had. Hij zocht hen op aan de openbare weg, in hun huizen, op de schepen, in de synagoge, aan de oever van het meer en op het bruiloftsfeest. Hij ontmoette hen in hun dagelijkse bezigheden en toonde belangstelling voor hun aardse belangen. Hij bracht Zijn onderricht in het huisgezin, door gezinnen in hun eigen huis onder de invloed van Zijn goddelijke tegenwoordigheid te brengen. Zijn sterk persoonlijk medeleven hielp de harten te winnen. Hij trok Zich dikwijls terug in de bergen voor gebed in de eenzaamheid, maar dit was een voorbereiding voor Zijn arbeid onder de mensen in het drukke leven. Na deze uren keerde Hij terug om zieken verlichting te schenken, de onwetenden onderwijs te geven, en de ketenen van de gevangenen van Satan te verbreken.” –De Wens der Eeuwen, blz. 119.

“Jezus deed de waarheid nooit te kort, maar wat Hij zei, zei Hij altijd in liefde. Hij was altijd uiterst tactvol en attent in Zijn omgang met de mensen. Hij deed nooit zonder reden een gevoelige ziel pijn. Hij veroordeelde de menselijke zwakheid nooit. Hij sprak de waarheid, maar altijd in liefde. Hij verzette Zich tegen huichelarij, tegen ongeloof en slechtheid. Maar als Hij Zijn indringende verwijten maakte, waren er altijd tranen in Zijn stem... In Zijn ogen was iedereen kostbaar. Hoewel Hij Zich met goddelijke waardigheid gedroeg, daalde Hij met de teerste zorgzaamheid af tot elk lid van Gods gezin. In iedereen zag Hij een gevallen mens, voor wie Hij gekomen was om redding te brengen.” —Schreden naar Christus, blz. 13.

“Jezus droeg de zware last van verantwoordelijkheid voor de redding van mensen. Hij wist, dat als er geen besliste verandering zou komen in de principes en doelen van de mensheid, alles verloren zou zijn. Dit was de last van Zijn ziel, en niemand kon de zwaarte ervan, die op Hem rustte, bevatten. Gedurende Zijn kindertijd, jeugd en volwassenheid wandelde Hij alleen. Toch was de hemel er om in Zijn aanwezigheid te zijn. Dag in dag uit ondervond Hij beproevingen en verleidingen; dag in dag uit kwam Hij in contact met het kwaad en was Hij getuige van de macht ervan over hen, die Hij zocht om te zegenen en te redden. Toch faalde Hij niet en werd niet ontmoedigd. In alles stelde Hij Zijn wensen strikt ondergeschikt aan Zijn zending. Hij verheerlijkte Zijn leven door alles daarin ondergeschikt te maken aan de wil van Zijn Vader. Toen Zijn moeder Hem in Zijn jeugd in de school van de rabbi's vond en zei: ‘Kind, waarom hebt Gij ons zo gedaan?’ antwoordde Hij, en Zijn antwoord is de kern van Zijn levenswerk, ‘Wat is het, dat gij Mij gezocht hebt? Wist gij niet, dat Ik moet zijn in de dingen Mijns Vaders?’ Zijn leven was er een van voortdurende zelfopoffering. Hij had geen thuis in deze wereld, behalve als de goedheid van vrienden er in voorzagen voor Hem als reiziger. Hij kwam om voor ons het leven van de armsten te leiden en te wandelen en te werken onder de behoeftigen en de lijdenden. Niet erkend en niet geëerd wandelde Hij tussen de mensen voor wie Hij zoveel had gedaan.” –Gospel Workers, blz. 42-43.

“Maar dit grote offer werd niet gebracht om daardoor in het hart van de Vader de liefde voor de mens op te wekken, niet om Hem er toe aan te zetten om de mens te gaan redden. Integendeel! ‘Zo lief heeft God de wereld, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft’ (Johannes 3:16). De Vader heeft ons lief, niet vanwege die grote verzoeningspoging, maar Hij zorgde voor die verzoening, omdat Hij van ons houdt. Via Christus kon Hij Zijn oneindige liefde over een gevallen wereld uitgieten. ‘God was in Christus de wereld met Zichzelf verzoenende’ (2 Korinthe 5:19). God leed samen met Zijn Zoon. In de verschrikking van Getsemané, in het sterven op Golgotha, betaalde de Bron van oneindige liefde de prijs voor onze redding.” —Schreden naar Christus, blz. 14-16.

“O, wat een zielenhonger en verlangen had Christus om te redden wat verloren was! Het lichaam, dat aan het kruis gekruisigd was, deed niets af aan Zijn goddelijkheid, Zijn kracht van God om te redden door het menselijk offer allen, die Zijn gerechtigheid zouden aannemen. Door aan het kruis te sterven, droeg Hij de schuld over van de persoon van de overtreder op die van de goddelijke Plaatsvervanger door geloof in Hem als zijn persoonlijke Verlosser. De zonden van een schuldige wereld, die in beeldspraak worden voorgesteld als ‘rood als karmozijn’, werden toegerekend aan de goddelijke Borg.” –This Day with God, blz. 236.

“‘Mijn Vader heeft jullie zo liefgehad, dat Hij des te meer van Mij houdt, nu Ik Mijn leven geef om jullie te redden. Doordat Ik jullie Plaatsvervanger en Borg word, doordat Ik Mijn leven opgeef, doordat Ik jullie zwakheden en fouten overneem, groeit de liefde van de Vader voor Mij. Want door Mijn offer kan God rechtvaardig zijn en Hij kan degene, die in Jezus gelooft, voor rechtvaardig houden’. Niemand, behalve de Zoon van God, kan onze redding verwezenlijken. Want alleen Hij, die bij de Vader was, kon Hem bekendmaken. Alleen Hij, die de hoogte en diepte van de liefde van God kende, kon die openbaren. Het was alleen het oneindige offer van Christus, dat uitdrukking kon geven van de liefde van de Vader voor het verloren mensdom.” –Schreden naar Christus, blz. 16.

“Er zijn maar weinigen, die een erkenning hebben van het ernstige karakter van zonde en die de omvang van de verwoesting begrijpen, die het gevolg is van de overtreding van Gods wet. Door het wonderbaarlijke verlossingsplan te onderzoeken, dat erop gericht is de zondaar te herstellen naar het morele beeld van God, zien we dat de enige manier voor de bevrijding van de mens uitgewerkt werd door zelfopoffering en ongeëvenaarde nederigheid en liefde van de Zoon van God. Hij alleen had de kracht om de strijd aan te gaan met de grote tegenstander van God en de mens, en, als onze Plaatsvervanger en Borg heeft Hij de macht gegeven aan hen, die Hem in geloof aangrijpen, om in Zijn naam en door Zijn verdiensten overwinnaars te worden.” –Christian Education, blz. 112.

“De prijs, die voor onze redding werd betaald, het onmetelijke offer van onze hemelse Vader, die Zijn Zoon gaf en voor ons liet sterven, behoort ons een verheven begrip te geven van wat wij door Christus kunnen worden. De geïnspireerde apostel Johannes zag de hoogte, de diepte en de breedte van de liefde van de Vader voor hen, die verloren zouden gaan, en hij werd daardoor vervuld met dank en eerbied. Bij gebrek aan geschikte woorden om de grootte en de tederheid van deze liefde tot uitdrukking te brengen, beperkte hij zich ertoe om de wereld uit te nodigen om deze liefde te komen zien... Hoeveel waarde krijgt de mens hierdoor! Door hun zonden werden de mensen onderworpen aan de satan. Maar door geloof in het verzoenend offer van Christus kunnen de nakomelingen van Adam worden tot ‘zonen van God’. (Door de menselijke natuur aan te nemen, verheft Christus de mensheid. Gevallen mensen worden geplaatst waar zij, door de verbinding met Christus, werkelijk de naam ‘zonen van God’ waardig kunnen worden).” –Schreden naar Christus, blz. 17.

“Zo'n liefde is onvergelijkbaar; kinderen van de hemelse Koning! Wat een belofte! Het thema voor de diepste meditatie! De onzegbare liefde van God voor een wereld, die Hem niet liefhad. Deze gedachte heeft een sterke invloed op het innerlijk en brengt de mens ertoe zijn geest aan de wil van God te onderwerpen. Hoe meer we het karakter van God bestuderen in het licht van het kruis, des te meer zien we, hoe genade, tederheid en vergevingsgezindheid samen gaan met eerlijkheid en rechtvaardigheid, en des te duidelijker ontdekken we ontelbare bewijzen van die oneindige liefde en van een teder meeleven, dat zelfs het diepe gevoel van een moeder voor haar afgedwaalde kind overtreft.” —Schreden naar Christus, blz. 17-18.